Space Tumblr Themes

Djoey. 21. Alumni.

Former NGITINAWAGAS

Personal/ Random blog. PS: I don’t own some of the things I post here, UNLESS STATED. Credit to owners.

Dati pag ako malungkot, siya ang tinatawagan ko madalas. Kukulitin ko lang tapos maya maya ay okay na ko. Naging habit ko un. Haha. Pero syempre tinigilan. Mukhang ewan eh. Minsan natetempt ako tumawag sakanya kaya lang nagdadalawang isip ako kasi baka may ginagawa. 

Ako lang ba
O pati sila?
Ilang linggo palang ang nakakaraan
Nung ako’y huling bumisita sa Sintang Paaralan

Pero parang kay tagal na
Ngunit ang totoo ay saglit palang na hindi pa nakikita
Nakakamiss din pala
Ang pumunta sa halos pangalawang tahanan ko na

Namimiss ko na rin ang aking mga kaklase at dyosang kaibigan
Laging kasama sa kasiyahan o kalungkutan
Napakagaling pagdating sa kalokohan
Kaya bidang-bida ang kasiyahan

Dati rati ay sagana kami sa oras
Para magkwentuhan, gumala, tumambay at magpalipas ng walang kupas
Pero ngayon ay bitin na bitin na
Masasabi ko lang ay ibang-iba na talaga pag nakapagtapos ka na

Expected mo na un eh, na negative. Pero bakit parang ang bigat pa rin? At masakit pa rin sa kalooban. Hayy. Nakakaloka. Graduate na nga ko sa pag-assume sakanya eh. 

Iiyak? Para san naman? Ano na naman iiyakan mo? Mga mababaw na dahilan na naman ba? Grow up. Di pwede habang buhay kang iyakin. At isipin mo nalang yung ibang tao. Meron dyan sigurado mas mabigat ung iniiyak ngayon. 

Pero alam mo, di naman masamang umiyak lalo na kung sobra na at kung di mo na kaya. Pwede naman eh. Basta wag lang palagi. 

sagansense:

Time-lapse via BT from their music video for “3 Angels on my Broken Windowsill,” which is super dope by the way. Thanks to octogonperfectionist for providing the info :)